Jesień rozgościła się już na dobre w lasach, sadach i ogrodach. Poranki i wieczory spowijają mgły, a trawy zaczynają żółknąć, zapowiadając zbliżające się przymrozki. To wyjątkowy moment dla miłośników przyrody – trwa intensywny okres migracji ptaków, który daje szansę na niezwykłe spotkania.
Ptasie przeloty w pełni
Bociany już odleciały, a żurawie niemal całkowicie umilkły. Wieczorne spacery umilają jednak krzyki dzikich gęsi. Na niebie można dostrzec migrujące ptaki drapieżne – niedawno obserwowano grupę pustułek oraz błotniaki. W piątek pojawił się rybołów, którego charakterystyczna sylwetka przypomina ptaki morskie. Ma długie, wąskie skrzydła załamane w nadgarstkach, białym spodem ciała i ciemnym pasem na końcu ogona. Podczas szybowania tworzy kształt przypominający spłaszczoną literę „M”. To skrajnie rzadki ptak – w Polsce gniazduje zaledwie 20–30 par, ale jesień to najlepszy czas, by go spotkać.
Pustułka, choć częściowo osiadła, właśnie teraz – w październiku i listopadzie – odlatuje na południe Europy i do północnej Afryki. Warto wypatrywać ją na niebie, gdzie potrafi zawisać jak helikopter.
Nietypowi goście i rzadkie obserwacje
Jesień sprzyja spotkaniom z gatunkami, które w Polsce pojawiają się rzadko. Kiedyś udało się wypatrzyć na niebie cztery pelikany – ich sylwetka jest tak charakterystyczna, że nie sposób ich pomylić. Choć nie gniazdują w naszym kraju, regularnie zalatują, co potwierdzają doniesienia już z XIX wieku. Innym razem na jeziorze Szarcz zaobserwowano parę edredonów – dużych kaczek nurkujących o „kosmicznym” wyglądzie. Samce mają czarno-białe upierzenie z zielonkawym karkiem, samice są brązowe. Gniazdują w północnej Europie, a nad Wisłą pojawiają się jesienią i zimą, najczęściej nad Bałtykiem.
W ogrodzie można spotkać strzyżyka – malutkiego ptaka ważącego zaledwie 7–12 gramów. Jego charakterystyczna sylwetka i brązowe upierzenie sprawiły, że lud nazwał go „wole oczko”. Większość strzyżyków odlatuje na zimę, migrując etapami.
Ssaki i owady również zaskakują
Jesień to także czas obserwacji rzadkich ssaków, takich jak jenoty czy szopy pracze. Autor wspomina swoje pierwsze spotkanie z szopem w październiku 2011 roku, opisane w Blogu Leśniczego. Obserwację zgłoszono do Atlasu Ssaków Polski, gdzie można sprawdzić rozmieszczenie gatunku na 2026 rok.
Nie brakuje też ciekawych owadów. Kilka dni temu żona autora podniosła z bukszpanu coś zielonego, sądząc, że to liść. Okazało się, że to modliszka zwyczajna. Tym samym teren Nadleśnictwa Trzciel dopisano do miejsc bytowania tego owada.
Niebawem pogoda stanie się deszczowa, chłodna i mglista. Warto więc korzystać z uroków jesiennej przyrody i bioróżnorodności lasów. Nadleśnictwo Trzciel niezmiennie zaprasza do odwiedzin.
